Kirish Ro'yhatdan o'tish

Saytga kirish

Nomingiz *
Parol *
Eslab qol

Ro'yhatdan o'tish

(*) belgiga ega joylarni to'ldirish shart.
Ism *
Nomingiz *
Parol *
Parolni tasdqilash *
Email *
Email tasdiqlash*
Captcha *

Bir kuni o'rmon chekkasida yo'lbars oyoqlarini cho'zib mazza qilib uxlab yotgan ekan. Shu atrofda yurgan sichqon uning ustidan yugurib o'tibdi. Uyg'onib ketgan yo'lbars sichqonni ushlab olib, ezib tashlamoqchi bo'libdi. Mitti sichqon o'takasi yorilib, yig'lagancha undan shafqat so'rabdi:

yulb1

- Pushti-panohim, mendek bir ahmoqni o'ldirganingizdan ne naf, balki bir kuningizga yararman, tirik bo'lsam, albatta, yaxshiligingizni qaytaraman.

Yo'lbars xoxolab kulib yuboribdi va:

- Men dunyodagi eng kuchli hayvonman. Sen, sichqoncha, gugurt cho'pini ham sindirolmaysan. Gapingni eshitishning o'zi kulgili. Yo men bilan hazillashyapsanmi? Lekin menga yoqib qolding. Mayli, sen aytgancha bo'la qo'lsin, - debdi.

yulb2

Kunlardan bir kuni yo'lbars bexosdan ovchilarning to'riga tushib qolibdi. Harchand urinmasin, to'rdan chiqishning ilojini topolmabdi.

Yo'lbars g'azablanganidan bo'kirib yuboribdi. O'rmonning narigi chekkasida yurgan sichqon uning ovozidan darrov tanibdi va bir zumda shu yerda hozir bo'libdi.

Yo'lbars sichqonga umidvor termilib:

yulb3

- Do'stim, bir ilojini qil, meni bu balodan qutqar, - deb yolvoribdi.

- Hozir, hoziroq to'g'irlayman, - debdi sichqon va to'rni kemirishga tushibdi. Yo'lbars ozod bo'libdi.

yulb4

- Rahmat, do'stim, - debdi sichqonga yo'lbars.